Een roze begin.

Wie had ooit kunnen denken, dat dit mooie sprookje zo in duigen zou vallen. Maar laat ik bij het begin beginnen.

‘Een roze begin,’ schreef ze met grote sierletters bovenaan de bladzijde van het fotoalbum.

Hij had haar gekozen uit al die andere vrouwen. Een blik was genoeg geweest om hun leven samen te bekronen met een diamanten ring. Als dat niet sprookjeswaardig was? Iedere keer als hij haar aankeek met die speciale blik, begon ze als vanzelf te stralen. De blos op haar wangen maakte haar gezichtje nog mooier en het gevoel nog intenser. Hun liefde was vanzelfsprekend, die zou nooit overgaan. Samen maakten ze plannen over reizen en de invulling van hun leven. Er kwamen veel vrienden en na hard werken werd ook het huis met de grote tuin realiteit.

Alles om gelukkig van te worden, zou je zeggen. Op een dag verscheen er een wolk aan de blauwe hemel, die nooit meer helemaal weg zou gaan. Het lukte maar niet om een wens in vervulling te laten gaan. Het kindje waar ze samen zo naar verlangden.

Het fotoboek wordt steeds meer een soort dagboek, waar vele emoties in worden verwerkt.
Teleurstellingen, frustraties en puur verdriet kleuren de bladzijden grijs. Vele onderzoeken later blijkt, dat hoezeer Moeder Natuur zich ook doet gelden, het probleem niet te verhelpen is. Voorzichtig oppert de dokter de mogelijkheid van adoptie. Bladzijden worden verdrietig omgeslagen, dromen langzaam bijgesteld. Zou het kunnen, om zoveel van een kindje van een andere vrouw te houden. Het de liefde te geven waar het recht op heeft? De kleuren beginnen weer te sprankelen. Er ontstaan nieuwe verhalen over hoop en lang wachten.

Eindelijk is het zo ver. Het bellen en schrijven heeft gestalte gekregen in een klein meisje.
Het babykamertje gloort in de prille morgenzon. De belofte mag eindelijk worden ingevuld.
Nog even, dan zullen kindergeluiden de ruimte vullen. Ze dagdroomt van uitgestoken handjes in de lucht.

Opgetogen met een blij hart vertrekken ze met het vliegtuig. Uitgezwaaid door vrienden en familie. De warmte valt als een lappendeken op hun schouders wanneer ze uitstappen in Haïti. Er hangt een vreemde sfeer. Het onrustige gevoel negerend, willen ze zo snel mogelijk naar het hotel, waar straks de ontmoeting met hun nieuwe kindje zal plaatsvinden. Het zullen vast zenuwen zijn.

Wanneer de vrouw van de kinderbescherming binnenkomt, valt er een last van haar schouders. Alles is goed zo. Het houden van gaat als vanzelf. Ogen vinden elkaar als vanouds, ze straalt weer. Hij slaat zijn armen om hen heen en praat over lieve sprookjes die toch blijken te bestaan. Met de baby in haar armen, ontwaakt instinctief het moedergevoel. Ze zal haar beschermen tegen al het onrecht en gevaar in de wereld. Trots welt hevig op, evenals het plotselinge geraas en getril van de ruimte om hen heen, die als een kaartenhuis instort.
[/i]


Lind@ de Jong


Geschreven voor het fantasierijk (Hyves)