De laatste uren van Megan Brown

Vervolg op Medeplichtig


“Keer om, keer de auto indien mogelijk om!” zegt de vrouwelijke variant van de Tom Tom steeds indringender.

“Houd toch je kop mens. Als dat zo gemakkelijk was, had ik hier niet gereden in het holst van de nacht,”zegt Megan. Tranen biggelen over haar gloeiende wangen en trekken zwarte sporen mascara. Ik heb er een zooitje van gemaakt. Ik had veel eerder aan de rem moeten trekken, in plaats van maar door te gaan en het uiterste van mezelf te vergen. En nu? Nu is het te laat. Er is geen ommekeer meer mogelijk. Alles om haar heen had steeds seintjes gegeven dat het anders moest, maar ze had het niet willen inzien.

De TomTom blijft hangen op een afbeelding van de 910 met daarbij de tekst:
Find your way the easy way.
“Noem dat maar easy”, zegt Megan verbeten. Overal weet TT altijd de weg, kent alle vertrek- en aankomsttijden van en naar de bestemming maar niet in dit godverlaten oord. Megan drukt gefrustreerd op alle knopjes om de straatnamen opnieuw in te voeren.

“Bestemming bereikt,” zegt de computerstem onverbiddelijk.

Ze kijkt om zich heen. Er zijn maar weinig aanknopingspunten te vinden behalve bos en bomen en zeker geen bestemming. Misschien zou ze een stukje door moeten rijden? Megan bekijkt de kaart en probeert zich te oriënteren op de omgeving. Hier moet ze niet verdwalen.

In gedachten, vult geruzie de auto. Ze schudt haar hoofd om het weer helder te krijgen. Geen tijd voor oud zeer. Ze moet opschieten, ze weet waar ze het voor doet. Hoe hard was de eerste klap aangekomen? Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Ze ziet zichzelf nog wegkruipen, achteruit, weg van de klappen. Ze had nooit gedacht dat hij daartoe in staat was en dat ze het zou pikken. Alles had ze hem gegeven, haar jeugd haar schoonheid en haar trots, tot ze hem had betrapt met een ander. Sinds de bewuste dag, was ze hem gaan controleren. Ze checkte alles.
Zijn zakken, zijn mobiel en zelfs zijn wachtwoord van de computer had ze weten te kraken. Onderhuids was ze woedend geworden. Hij bleek er een heel dubbelleven op na te houden. Er stonden allemaal mailtjes van vrouwen waar hij seksafspraken mee had gehad, ze wilde ieder detail weten. Hoe verder Megan spitte des te dieper en walgelijker bleek de beerput te worden. Miljoenen bleken ze te bezitten, waarom had zij daar nooit iets van gemerkt? Waar had hij dat verstopt? En hoe kwam hij daaraan? Allemaal vragen die om antwoord schreeuwden.

Ze was hem steeds meer gaan haten, ieder detail dat ze vond, bevestigde het gevoel om hem terug te pakken. Ze kwam er achter dat hij geld door had gesluisd naar een andere bankrekening. En dat hij verstrikt was geraakt in een web van criminele drugsactiviteiten. Wat hij kon, kon zij ook en stukken beter.Ze was niet het domme blondje dat hij voor ogen had en dat zou ze hem laten voelen. Gek genoeg ververvulde het haar met trots, dat ze er niet aan onderdoor ging maar haar eigen spelregels maakte. Ogenschijnlijk bleef ze er koel onder maar damn, ondertussen had ze hele plannen uitgedacht.

Bloed raasde door haar aderen, toen ze in zijn naam een afspraak maakte met een grote crimineel, ene Omar. Het zou gaan om een grote transactie van drugs en vrouwen. Haar hart bonsde van pure opwinding bijna uit haar borstkas. Het geld had ze overgemaakt op een Zwitserse bankrekening. Nu moest ze haar man nog op de plaats van bestemming krijgen en op het juiste tijdstip, ook dat regelde ze. Met een mailtje uit naam van een van zijn sletjes.

Ondanks dat ze een heel vluchtplan klaar had en een koffer achterin haar auto, was ze de bewuste dag van de grote afspraak met Omar zenuwachtig. Ze was benieuwd of haar plan zou werken en het was hoogspel om een topcrimineel in te zetten. Ze had afgewacht en was later voorzichtig op de plaats van afspraak gaan kijken. Daar zag ze hem op grote afstand al liggen. Haar man. Geknakt en vernederd door de dood. Haar hart maakt een buiteling een snik welt op in haar keel. Wat had ze gedaan?

Nu geen spijt hebben meisje, suste Megan zichzelf. Tijd voor een nieuw leven, tijd voor een nieuwe Megan. Ze zou het geld pas opnemen in Zwitserland en daar een nieuw leven beginnen.

Een geluid roept haar terug naar het bos, waar ze met de kaart op schoot door de beslagen ramen staart. Vol emotie heeft ze de auto niet opgemerkt die al een tijdje achter haar aan heeft gereden. Plots welt licht van koplampen op in de achteruitkijkspiegel.
‘Shit’… adem stokt in de keel, als de auto met grote snelheid die van haar ramt. Haar portier wordt opengerukt.

Handen trekken haar met geweld achter het stuur vandaan en slepen haar doelgericht dieper het bos in. De geur van natte bladeren dringt haar neus binnen. Ongevoelig voor haar smeekbede, gooit hij haar voor zich neer. Zijn gezicht komt even heel dichtbij terwijl hij een pistool op haar richt.

“Dus jij wilde een spelletje met mij spelen?” bijt Omar haar toe terwijl hij de trekker overhaalt.





Lind@ de Jong

Medeplichtig

Tweeluik

Een zware bloemengeur verdringt de geur van de dood die in de kamer hangt. Jack grimast, het lijkt hier verdraaid wel een bloemenwinkel. De geur is afkomstig van een flink bloemstuk met hyacinten. De secretaresse had het ’s ochtends vers op zijn bureau gezet.

“Om het geheel wat minder steriel te maken Jack,” had Anna tegen hem gezegd.

“ Mannen hebben daar geen oog voor. Het is de vrouwelijke touch, waar het jullie aan ontbreekt.”


Hij had er om gelachen. Jacks ogen gaan van het bloemstuk naar het lichaam van de dode vrouw, op zijn onderzoektafel. Zij had de vrouwelijke touch niet meer nodig, of was dat juist de reden geweest waarom ze nu hier lag? Hij kijkt van haar voet naar het kaartje aan haar grote teen en leest haar naam hardop: Megan Brown.
Haar voet vertedert hem. De nagels verzorgd en gelakt in een zacht roze tint. Geen oog voor detail, denkt hij. Nou Anna zeker wel het hangt er alleen vanaf, welk!

Met een stift zet Jack spaarzaam wat lijnen op het lichaam, die hij straks zal gaan snijden. Buitengewoon zonde van zo’n gaaf lichaam. Beelden dringen op. Wat bezielt iemand om een jonge vrouw zo af te tuigen en te vermoorden? Hij kijkt naar de breuken, kneuzingen en schrammen op haar lichaam en legt alles vakkundig vast met de camera. Met kennersblik bekijkt hij haar nagels die stuk en blauw zijn. De geur van omgewoelde aarde hangt nog aan haar koude handen. Geroutineerd neemt hij kweekjes van het weefsel onder haar nagels en van wang- en neusslijm.

“Hoe ben ik er ooit op gekomen om patholoog te worden? Waarom heb ik geen normaal beroep gekozen, toen ik nog een kans had?” verzucht hij.

“Misschien omdat je er goed in bent?” klinkt het antwoord van agent Susan Morris, die net door de deur naar binnen loopt. “Hoe ver ben je al? Je weet dat ik je niet onder druk wil zetten Jack, maar het is belangrijk. We hebben nu twee doden die in verband staan met elkaar en een gevaarlijke gek die buiten rondloopt!”

“Als je snel resultaat wil zien, kun je me beter met rust laten,” bijt hij haar kortaf toe. Susan kijkt fronsend naar hem op en doet haar mond open om iets te zeggen. Jacks blik weerhoudt haar echter. In plaats daarvan zegt ze op een licht spottende toon:
“Wat ruikt het hier lekker, heb je een nieuwe aftershave?”

Jack richt zich weer op Megan. Het geluid van de klapdeuren geeft aan dat hij weer alleen is. Hij recht zijn schouders. ’Vrouwen!’
Hij zet het kapje weer terug op zijn neus. Eén enkel gaatje door haar hart. Het zou genoeg geweest zijn om te doden. Hij pakt met een pincet het kogeltje eruit. Het is een 9 millimeter patroon, afkomstig uit een Heckler& Koch pistool. Snel en trefzeker. Blijkbaar had de dader een punt willen maken, want hij had meer geweld gebruikt dan nodig was. Jack draait het lichaam om. Een plotselinge aanval van duizeligheid doet hem steun zoeken tegen de tafel. Hij wist het natuurlijk al wel, maar de aanblik doet hem toch naar lucht happen ondanks zijn jaren ervaring. Met vuurrode letters staat er ‘game over’ in haar rug gekerfd.

Jack weet, dat het eerst gevonden slachtoffer Megan‘s echtgenoot was.
Wat was er in vredesnaam gebeurd? Ook de man had één kogel dwars door zijn hart gehad en één in zijn voorhoofd van hetzelfde kaliber. Een criminele afrekening? Een crime passionele?
Het lijkt geen impulsieve daad. De dader had alle tijd genomen. In gedachte ziet hij de vuurrode letters weer staan. Game over.


“Een spel zonder spelers is slechts verlies,” zegt hij zacht terwijl hij het lange blonde haar van Megan uit haar gezicht strijkt.



©Lind@ de Jong

Deel 2 volgt.