Een zware bloemengeur verdringt de geur van de dood die in de kamer hangt. Jack grimast, het lijkt hier verdraaid wel een bloemenwinkel. De geur is afkomstig van een flink bloemstuk met hyacinten. De secretaresse had het ’s ochtends vers op zijn bureau gezet.
“Om het geheel wat minder steriel te maken Jack,” had Anna tegen hem gezegd.
“ Mannen hebben daar geen oog voor. Het is de vrouwelijke touch, waar het jullie aan ontbreekt.”
Hij had er om gelachen. Jacks ogen gaan van het bloemstuk naar het lichaam van de dode vrouw, op zijn onderzoektafel. Zij had de vrouwelijke touch niet meer nodig, of was dat juist de reden geweest waarom ze nu hier lag? Hij kijkt van haar voet naar het kaartje aan haar grote teen en leest haar naam hardop: Megan Brown.
Haar voet vertedert hem. De nagels verzorgd en gelakt in een zacht roze tint. Geen oog voor detail, denkt hij. Nou Anna zeker wel het hangt er alleen vanaf, welk!
Met een stift zet Jack spaarzaam wat lijnen op het lichaam, die hij straks zal gaan snijden. Buitengewoon zonde van zo’n gaaf lichaam. Beelden dringen op. Wat bezielt iemand om een jonge vrouw zo af te tuigen en te vermoorden? Hij kijkt naar de breuken, kneuzingen en schrammen op haar lichaam en legt alles vakkundig vast met de camera. Met kennersblik bekijkt hij haar nagels die stuk en blauw zijn. De geur van omgewoelde aarde hangt nog aan haar koude handen. Geroutineerd neemt hij kweekjes van het weefsel onder haar nagels en van wang- en neusslijm.
“Hoe ben ik er ooit op gekomen om patholoog te worden? Waarom heb ik geen normaal beroep gekozen, toen ik nog een kans had?” verzucht hij.
“Misschien omdat je er goed in bent?” klinkt het antwoord van agent Susan Morris, die net door de deur naar binnen loopt. “Hoe ver ben je al? Je weet dat ik je niet onder druk wil zetten Jack, maar het is belangrijk. We hebben nu twee doden die in verband staan met elkaar en een gevaarlijke gek die buiten rondloopt!”
“Als je snel resultaat wil zien, kun je me beter met rust laten,” bijt hij haar kortaf toe. Susan kijkt fronsend naar hem op en doet haar mond open om iets te zeggen. Jacks blik weerhoudt haar echter. In plaats daarvan zegt ze op een licht spottende toon:
“Wat ruikt het hier lekker, heb je een nieuwe aftershave?”
Jack richt zich weer op Megan. Het geluid van de klapdeuren geeft aan dat hij weer alleen is. Hij recht zijn schouders. ’Vrouwen!’
Hij zet het kapje weer terug op zijn neus. Eén enkel gaatje door haar hart. Het zou genoeg geweest zijn om te doden. Hij pakt met een pincet het kogeltje eruit. Het is een 9 millimeter patroon, afkomstig uit een Heckler& Koch pistool. Snel en trefzeker. Blijkbaar had de dader een punt willen maken, want hij had meer geweld gebruikt dan nodig was. Jack draait het lichaam om. Een plotselinge aanval van duizeligheid doet hem steun zoeken tegen de tafel. Hij wist het natuurlijk al wel, maar de aanblik doet hem toch naar lucht happen ondanks zijn jaren ervaring. Met vuurrode letters staat er ‘game over’ in haar rug gekerfd.
Jack weet, dat het eerst gevonden slachtoffer Megan‘s echtgenoot was.
Wat was er in vredesnaam gebeurd? Ook de man had één kogel dwars door zijn hart gehad en één in zijn voorhoofd van hetzelfde kaliber. Een criminele afrekening? Een crime passionele?
Het lijkt geen impulsieve daad. De dader had alle tijd genomen. In gedachte ziet hij de vuurrode letters weer staan. Game over.
“Een spel zonder spelers is slechts verlies,” zegt hij zacht terwijl hij het lange blonde haar van Megan uit haar gezicht strijkt.
©Lind@ de Jong
Deel 2 volgt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten