http://olinthos.hyves.nl/blog/31465251/Moordverhalen/4lYX/
De wind is gemeen koud geworden, sinds Pien op haar fiets is gestapt om naar haar werk te gaan. Huiverend trekt ze haar wollen Jas steviger om zich heen. De huisarts had haar beweging aangeraden, maar zelf zou ze veel liever met de auto zijn gegaan. Haar rug doet behoorlijk pijn. Een vervelend gevoel kruipt samen met de kou in haar lijf. Damn ze haat deze weg. Het is zo’n dorpsweg langs het bos, waar ze steeds de kant in moet voor auto’s. Ze houdt zich voor, dat het fietspad al bijna in zicht is, dan kan ze weer ontspannen.
Een man trekt haar aandacht. Hij wacht tot ze voorbij is om in te voegen op het fietspad. Hij loopt wat moeilijk met één hand aan het stuur en in zijn andere een bako. Terwijl ze hem voorbij fietst, bekijkt Pien hem zijlings. Ze fronst licht wanneer ze zijn gele schoenen opmerkt. Wat een rare snuiter. Hij knikt naar haar terwijl ze voorbij fietst. Onbewust versnelt ze haar ritme.
Haar gedachten dwalen af. Sinds ze moordverhalen schrijft, bekijkt ze de wereld met andere ogen. Ineens kan iedereen een potentiële moordenaar zijn. Ze moet er zelf om lachen. Hele scenario’s bedenkt ze onder het trappen. Soms staat ze even stil om flarden van zinnen neer te pennen in het notitieboekje, dat ze altijd bij zich heeft. Woorden, die niet mogen worden vergeten en die straks nieuwe verhalen vormen. Maar vandaag niet. Ze kijkt over haar schouder of de man er nog is. Zou hij net een klusje hebben gedaan, in een van de huizen die langs de weg staat of…
Pien toch! Vermanend spreekt ze zichzelf in gedachten toe.
De rest van de dag heeft ze het zo druk, dat de tijd omvliegt. Voor ze er erg in heeft, zit ze al weer op de fiets. De huisarts had nog gebeld om door te geven, dat hij voor vandaag een afspraak bij de chiropractor had gemaakt. Pien is benieuwd of het zal helpen.
Nadat de assistente gegevens heeft opgenomen en Pien een handdoek heeft gegeven tegen de kou, maant zij Pien vooral te blijven liggen, omdat de therapeut nog even met een klusje bezig is. Pien vindt het best. Ze ligt goed zo. Haar enige uitzicht is saai linoleum en al snel voelt ze zich doezelig en warm worden onder de dikke handdoek.
“Kijk is aan, de tweede keer voor vandaag,” zegt een stem, die haar plots wakker doet schrikken. Terwijl gele schoenen haar gezichtsveld binnen stappen, schiet Pien eensklaps omhoog.
“Ik zie het probleem, daar zit erg veel spanning,” zegt de therapeut met een grijns.
Een klop op de deur en het hoofd van de assistente verschijnt door de deuropening. ” Ik wil je nog bedanken voor ik naar huis ga, de verwarming doet het weer!”
Opgelucht gaat Pien weer liggen. Terwijl de therapeut zijn handen om haar nek legt, schiet haar plots de kop van een krantenartikel binnen, die ze die morgen had gelezen:
‘Manuele therapie kan gevaarlijk zijn en bloeding in de hersenen veroorzaken…..’
Lind@ de Jong
