Meesterwerk.

Als een magneet trekt ze mensen naar zich toe. Ze wentelt zich in geliefdheid en geniet van alle aandacht en lieve woorden die ze iedere dag krijgt. Als ze al die reacties mag geloven is ze lief, aardig en behept met een knap uiterlijk. Die combinatie schijnt waardevol te zijn.
Onopgemerkt groeit haar vrienden aantal en komt er steeds minder tijd. Zodra ze online komt, heeft ze handen tekort om iedereen berichtjes terug te sturen. Haar inbox puilt uit en ze komt niet meer toe aan wat werkelijk van belang is.

Zodra ze wakker is en de kinderen naar school toe zijn, voert ze met een kop koffie in haar hand, haar performance op. Hoge eisen worden gesteld aan haar vaardigheden en communicatie, niet in de eerste plaats door haarzelf. Als een echte professional overtuigt ze iedereen van haar kunnen. Ook als persoon weet ze zich te presenteren. Mensen vinden haar uniek en waardevol.

Het leven op internet wordt steeds meer een echte soap, waar ze zelf de hoofdrol in blijkt te spelen.
Wanneer het precies begonnen is, weet ze achteraf niet meer.
Ze had een mailtje van een vroeger schoolvriendinnetje gekregen. Het bleef maar door haar hoofd heen malen, dat ze haar terug moest schrijven over hoe lief en bijzonder het berichtje was.

Haar tijd gaat echter steeds meer op aan andere dingen. Is het niet om te reageren op een foto, dan wel omdat ze achter loopt met lezen en of schrijven. De opdrachten rijzen de pan uit en voor ze het weet is het niet leuk meer, omdat het af moet en de tijd eigenlijk al om is.

Op een avond is ze in gesprek met een lieve vriendin. Na wat doelloos surfen over sites, komt ze onbewust op die van haar oude schoolvriendinnetje. Eindelijk, dat had ze veel eerder moeten doen. Met de vingers in de aanslag boven het toetsenbord leest ze met afgrijzen dat het te laat is.
Kippenvel kruipt over heel haar lijf, als ze leest dat het schoolvriendinnetje net een dag ervoor is overleden. Ze voelt zich schuldig. Ze had het veel te lang uitgesteld.
Of was het ijdel, om te denken dat de bewuste vriendin haar nodig zou hebben gehad en op haar mailtje zou hebben gewacht?

Ze komt er niet uit en blijft haar eigen gedrag evalueren.
Hoe zit dat dan, met mensen troosten, omdat ze verdriet hebben. Doe je dat voor die ander of uiteindelijk voor jezelf? Ze had altijd gedacht, dat ze het voor die ander deed, maar twijfel zaait onrust in haar hart.

Ze zet de computer aan. Achter het beeldscherm speelt zich een interactieve wereld af, die als spiegel fungeert. Alledaagse situaties zetten je voor een vraagstuk. Achter iedere soapspeler schuilt immers een waar mens met een verleden, heden en met een echt hart.

Ze besluit om haar hoofdrol neer te leggen, die hoeft ze niet meer.
De glans is er af. Een bijrolletje is goed genoeg. Ze heeft immers nooit een groot toneelspeler willen zijn.





Lind@ de Jong

In opdracht van crème de la crème
Hyves