De laatste uren van Megan Brown

Vervolg op Medeplichtig


“Keer om, keer de auto indien mogelijk om!” zegt de vrouwelijke variant van de Tom Tom steeds indringender.

“Houd toch je kop mens. Als dat zo gemakkelijk was, had ik hier niet gereden in het holst van de nacht,”zegt Megan. Tranen biggelen over haar gloeiende wangen en trekken zwarte sporen mascara. Ik heb er een zooitje van gemaakt. Ik had veel eerder aan de rem moeten trekken, in plaats van maar door te gaan en het uiterste van mezelf te vergen. En nu? Nu is het te laat. Er is geen ommekeer meer mogelijk. Alles om haar heen had steeds seintjes gegeven dat het anders moest, maar ze had het niet willen inzien.

De TomTom blijft hangen op een afbeelding van de 910 met daarbij de tekst:
Find your way the easy way.
“Noem dat maar easy”, zegt Megan verbeten. Overal weet TT altijd de weg, kent alle vertrek- en aankomsttijden van en naar de bestemming maar niet in dit godverlaten oord. Megan drukt gefrustreerd op alle knopjes om de straatnamen opnieuw in te voeren.

“Bestemming bereikt,” zegt de computerstem onverbiddelijk.

Ze kijkt om zich heen. Er zijn maar weinig aanknopingspunten te vinden behalve bos en bomen en zeker geen bestemming. Misschien zou ze een stukje door moeten rijden? Megan bekijkt de kaart en probeert zich te oriënteren op de omgeving. Hier moet ze niet verdwalen.

In gedachten, vult geruzie de auto. Ze schudt haar hoofd om het weer helder te krijgen. Geen tijd voor oud zeer. Ze moet opschieten, ze weet waar ze het voor doet. Hoe hard was de eerste klap aangekomen? Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Ze ziet zichzelf nog wegkruipen, achteruit, weg van de klappen. Ze had nooit gedacht dat hij daartoe in staat was en dat ze het zou pikken. Alles had ze hem gegeven, haar jeugd haar schoonheid en haar trots, tot ze hem had betrapt met een ander. Sinds de bewuste dag, was ze hem gaan controleren. Ze checkte alles.
Zijn zakken, zijn mobiel en zelfs zijn wachtwoord van de computer had ze weten te kraken. Onderhuids was ze woedend geworden. Hij bleek er een heel dubbelleven op na te houden. Er stonden allemaal mailtjes van vrouwen waar hij seksafspraken mee had gehad, ze wilde ieder detail weten. Hoe verder Megan spitte des te dieper en walgelijker bleek de beerput te worden. Miljoenen bleken ze te bezitten, waarom had zij daar nooit iets van gemerkt? Waar had hij dat verstopt? En hoe kwam hij daaraan? Allemaal vragen die om antwoord schreeuwden.

Ze was hem steeds meer gaan haten, ieder detail dat ze vond, bevestigde het gevoel om hem terug te pakken. Ze kwam er achter dat hij geld door had gesluisd naar een andere bankrekening. En dat hij verstrikt was geraakt in een web van criminele drugsactiviteiten. Wat hij kon, kon zij ook en stukken beter.Ze was niet het domme blondje dat hij voor ogen had en dat zou ze hem laten voelen. Gek genoeg ververvulde het haar met trots, dat ze er niet aan onderdoor ging maar haar eigen spelregels maakte. Ogenschijnlijk bleef ze er koel onder maar damn, ondertussen had ze hele plannen uitgedacht.

Bloed raasde door haar aderen, toen ze in zijn naam een afspraak maakte met een grote crimineel, ene Omar. Het zou gaan om een grote transactie van drugs en vrouwen. Haar hart bonsde van pure opwinding bijna uit haar borstkas. Het geld had ze overgemaakt op een Zwitserse bankrekening. Nu moest ze haar man nog op de plaats van bestemming krijgen en op het juiste tijdstip, ook dat regelde ze. Met een mailtje uit naam van een van zijn sletjes.

Ondanks dat ze een heel vluchtplan klaar had en een koffer achterin haar auto, was ze de bewuste dag van de grote afspraak met Omar zenuwachtig. Ze was benieuwd of haar plan zou werken en het was hoogspel om een topcrimineel in te zetten. Ze had afgewacht en was later voorzichtig op de plaats van afspraak gaan kijken. Daar zag ze hem op grote afstand al liggen. Haar man. Geknakt en vernederd door de dood. Haar hart maakt een buiteling een snik welt op in haar keel. Wat had ze gedaan?

Nu geen spijt hebben meisje, suste Megan zichzelf. Tijd voor een nieuw leven, tijd voor een nieuwe Megan. Ze zou het geld pas opnemen in Zwitserland en daar een nieuw leven beginnen.

Een geluid roept haar terug naar het bos, waar ze met de kaart op schoot door de beslagen ramen staart. Vol emotie heeft ze de auto niet opgemerkt die al een tijdje achter haar aan heeft gereden. Plots welt licht van koplampen op in de achteruitkijkspiegel.
‘Shit’… adem stokt in de keel, als de auto met grote snelheid die van haar ramt. Haar portier wordt opengerukt.

Handen trekken haar met geweld achter het stuur vandaan en slepen haar doelgericht dieper het bos in. De geur van natte bladeren dringt haar neus binnen. Ongevoelig voor haar smeekbede, gooit hij haar voor zich neer. Zijn gezicht komt even heel dichtbij terwijl hij een pistool op haar richt.

“Dus jij wilde een spelletje met mij spelen?” bijt Omar haar toe terwijl hij de trekker overhaalt.





Lind@ de Jong